Lieve, kleine Michelle

Een brief aan het kleine, gepeste meisje in mij

Ik zie je daar nog staan. Op het schoolplein. Het is pauze en samen met een vriendinnetje ga je elastieken. Jullie missen alleen een derde persoon, maar lossen het creatief op door het elastiek om de “poten” van de prullenbak te doen. Om de beurt elastieken jullie. 

Het is jouw beurt om het elastiek om je enkels vast te houden. Ik zie je daar staan. Zorgeloos en met veel plezier. Totdat je een nare aanwezigheid achter je voelt. En zonder dat je hoeft om te kijken, weet je het al dat het de twee pestkoppen uit groep acht zijn.

Pestkoppen

Je wordt bang. Je maakt jezelf kleiner en je zelfvertrouwen slinkt met de seconde. De twee pestkoppen zeggen nog niets tegen je, maar je weet dat ze gekke bekken achter je rug maken. En dat het niet op een positieve manier bedoeld is.

Je voelt een klein beetje moed opkomen en voorzichtig draai je je om. Enkele seconden kijk je de twee pestkoppen aan, maar al snel beginnen ze je uit te lachen en naar je te wijzen. De moed zakt direct in je schoenen en snel draai je je hoofd weer terug. Waarom moest je ook per se kijken..?

Bang voor de pesters

Ik zie je daar staan. Maar nu niet zorgeloos en niet met plezier. Ik zie je jezelf kleiner maken en ik zie je verdriet. Het gevoel dat je niet goed genoeg bent, steekt weer z’n kop op. Toch probeer je door te gaan met spelen. Maar al snel voel je weer de aanwezigheid van de pestkoppen achter je. Maar dit keer erger, want nu gebruiken ze ook scheldwoorden. Je bent bang en voelt tranen opkomen. Maar je wilt niet huilen en doet je best om de tranen in bedwang te houden. 

Ik zie dat de verdriet en de angst het van je overnemen. Ik zie je eigenwaarde met de minuut minder worden. En of dat nog niet genoeg is word je overspoeld door eenzaamheid. Je vraagt je of waarom niemand je helpt? Je weet niet wat je moet doen om dit te stoppen? Het liefst wil je wegkruipen, je onzichtbaar maken totdat het over is. “Sta er boven”, “laat het los”, “het is geen traan waard om over te laten”. Het zijn allemaal loze uitdrukkingen voor jou waarvan je niet wat je ermee moet. Het enig wat je wilt is dat het ophoudt.

Pestgedrag is niet goed te praten

Lieve kleine Michelle, dit is je volwassen Michelle. En ik wil je graag zeggen dat ik je zie. Ik zie je met al je emoties; verdriet, bang, eenzaam, boos, frustratie. Ik zie dat je worstelt met de emoties en dat je niet weet hoe je er mee om moet gaan.

Maar laat ik je dit meegeven. Al deze emoties mogen er zijn. Je mag ze voelen. Sterker nog, je moet ze voelen om er uiteindelijk beter van te worden.  Laat ze maar gaan. Het moet er allemaal uit. Krop het vooral niet op. Hoe raar het ook klinkt, emoties zijn mooi. Het zijn een van dingen die het leven zo mooi kunnen maken. Net als met een lotusbloem; uit de smerigste aarde groeit de mooiste bloem.

Wat de pestkoppen jou hebben aangedaan, valt niet goed te praten. Maar weet wel dat zij waarschijnlijk hun eigen “shit” hadden en niet wisten hoe ze daar mee om moesten gaan. Hun pestgedrag kwam voort uit iets anders. Ze hadden hun eigen problemen.

Weet dat je een heel mooi mens bent, precies zoals je bent! Ook jij mag er zijn. Je hebt net zoveel recht als ieder ander om hier te zijn. En je hebt anderen veel te bieden.

Hoe pijnlijk het op dat moment ook voelde, het heeft je uiteindelijk ook heel veel gebracht. Weet dat pijnmomenten leermomenten zijn en je er uiteindelijk sterker uitkomt (het duurt soms wel even 😉). Je wordt namelijk een hele sterke vrouw, die probeert zo dicht mogelijk bij zichzelf te blijven. Die gezien en gehoord wordt voor wie ze werkelijk is.

Mijn eigen ervaring met pesten inzetten

Bovenstaand verhaal schreef ik om het kleine, gepeste meisje in mij een hart onder de riem te steken. Helaas ben ik zelf op de basisschool en de hockeyclub gepest. Het pestgedrag was in de vorm van scheldwoorden, gekke bekken trekken en uitgelachen worden. Ik kan me niets herinneren over hoe het pestgedrag naar mij toentertijd is aangepakt. En misschien zegt dat al genoeg. 

Ook al was het pesten gestopt, nog jarenlang ging er gebukt onder. Mijn zelfvertrouwen en eigen beeld waren zeer beschadigd. Ik was een ontzettend verlegen meisje geworden, die zichzelf niet meer durfde te laten zien. Zelfs tot een jaar geleden ondervond ik nog de gevolgen van het pesten. Het pestgedrag heeft zeer diepe littekens bij mij achtergelaten.

Het is dan ook zo ontzettend belangrijk om pesten snel aan te pakken. Niet alleen voor de gepeste maar ook voor de pesters. Door mijn eigen ervaring weet ik wat gepeste kinderen doormaken. Hoe het voelt en hoe het pestgedrag hen mentaal als fysiek beïnvloedt. Door mijn eigen ervaring en de methodiek Teken je gesprek kan ik kinderen en jongeren helpen om met pestgedrag om te gaan. Mijn pestervaring kan omzetten in iets goeds. En dat voelt goed!

Teken je vrij van pesten

Wordt jouw kind regelmatig gepest? En ondervindt hij/zij daarvan sociale en mentale gevolgen? Dan heb ik iets voor je waar je vast heel blij van wordt. Namelijk het “Teken je vrij van pesten” traject. In tien 1-op-1 sessies help ik jouw kind om geen slachtoffer meer te zijn van pestgedrag en om weer vol zelfvertrouwen in het leven te staan.

Over de auteur

Michelle

Ik ben een gediplomeerd Teken je gesprek coach en in mijn praktijk Safe Haven for You help ik kinderen van 7 tot 18 jaar al tekenend naar meer zelfvertrouwen, zodat zij weten hoe ze om kunnen gaan met faalangst, perfectionisme of pesten.

Misschien vind je ook leuk...