Change of plans

Michelle van der Meer

Ik geloof niet dat het de bedoeling is dat we maar moeten leren leven met mentaal en fysiek lijden. Ik geloof wel dat het bij het leven hoort, maar dat daarin levenslessen liggen om te kunnen groeien. Dat het boodschappen zijn – waar we weer naar moeten leren luisteren – die ons wat willen vertellen. Dat bijvoorbeeld het roer om moet, omdat het pad wat je nu bewandelt niet meer bij je past. Of de rol, of de copingmechanisme niet meer helpend is.

Maar ik geloof niet dat we maar moeten leren leven met het lijden – bijvoorbeeld met depressief zijn. En we ermee moeten leren leven door een strak opgelegd regime te volgen. En dat dat leven is. Nee. Dat is overleven. Ik denk dat we crisissen – in welke vorm dan ook – nodig hebben om het roer om te kunnen gooien. We eerst op de bodem van de zogenaamde put moeten belanden zodat we ons weer kunnen afzetten.

Ik geloof dat ons lichaam via lichamelijk sensaties ons wat wilt vertellen. Dat onze omgeving door extreme situaties te creëren wat te zeggen heeft. Dat hoe het nu gaat, niet meer passend is. Het eerder belemmerend is dan dienend. En het aan ons is om er (weer) naar te luisteren en uiteindelijk te gaan handelen.

Leerschool “Het Leven”

Van de peuterspeelzaal naar de kleuterschool. Van de basisschool naar de middelbare school en uiteindelijk naar de hogeschool. Om vervolgens van de eerste baan naar een tweede baan te gaan. En van een derde naar een vierde baan. Studeren, diploma halen, baan. Relatie, samenwonen, trouwen, kindje krijgen. Mijn hele leven ben ik netjes deze rijtjes afgegaan.

Maar ondanks dat ik alle scholen ben afgegaan – en zelfs tijdens mijn werkende leven trainingen en cursussen heb gevolgd – heeft niets mij kunnen voorbereiden op het echte leven. En de vraag is of dat überhaupt mogelijk is; je voorbereiden op het leven. Because life throws you curveballs.

Voor mijn gevoel kan ik opleiding na opleiding blijven volgen, maar de echte leerschool is het leven zelf. Daar kan geen school of diploma tegenop. Want ondanks dat ik keurig alles ben afgegaan, ben ik bij drie van de vier werkgevers uitgevallen. Lukt het me niet om een baan te vinden waarbij ik of niet uitval of al vroeg verlaat.

Sinds 2010 heb ik om de paar jaar dat het niet goed met me gaat. Dat ik mentale en fysieke klachten ervaar die mijn dagelijks leven belemmeren. En ondanks dat ik er op een bepaalde manier heel hard aan werk, ik na een paar jaar weer in die zogenaamde put beland. Maar was de manier waarop ik toentertijd aan mezelf werkte, wel de manier die ik op dat moment nodig had?

Toen ik in 2017 keihard de bodem van de zogenaamde put raakte, ontdekte ik dat de manieren die ik had geprobeerd om aan mezelf te werken, niet de manieren waren waarom mijn lichaam vroeg. Ik ging op ontdekkingsreis om een manier of manieren te vinden waar mijn lichaam wel behoefte aan had. Zo kwam ik op hele andere behandelingen en therapeuten uit. Stuitte ik op literatuur en onderzoeken van Dirk de Wachter, Paul Verhaeghe, Damiaan Denys, Brené Brown, Margaret Wheatley, etc.

Toch ging het in 2021 weer mis. Mentaal raakte ik weer gebroken. Hoe kon dat toch? Ik was een paar jaar terug toch heel goed bezig geweest? Dat was het ook niet. Ik was inderdaad een pad ingeslagen dat beter bij de boodschappen paste die ik van mijn lichaam kreeg. Alleen moest ik beseffen dat het daarmee niet 1,2,3 opgelost was. Zo werkt het niet. Wat wel was gebeurd, was dat ik een proces gestart had. Een ontdekkingsreis naar wie ik werkelijk ben (dan dat ik denk te moeten zijn).

Dus ben ik nu verder op ontdekkingsreis. En op deze reis kom ik personen tegen zoals Carla (inspirator & therapeut) en Jacqueline (Touch for Health, Reiki & kinesiologie). Maar ook Gabor Maté, Bessel van der Kolk, Nadine Burke Harris, Peter Levine, Stephen Porges, Jan Bommerez, Jim van OS, Floortje Scheepers. Ontdek ik nu dat er zoveel wijsheid in ons lichaam zit.

Dat we ons niet altijd hoeven vol te stoppen met pillen. Dat we niet strak opgelegde regimes hoeven op te volgen. Dat we niet hoeven te leren leven met mentaal en fysiek lijden. Dat wanneer de reguliere zorg niet kan ontdekken wat er fysiek met je aan de hand is, het je lichaam is die je iets wilt vertellen. Dat trauma’s in ons lichaam worden opgeslagen. Dat ons lichaam de score bijhoudt. Maar bovenal, dat er veel wijsheid in ons hele lichaam zit.

Nieuwe richting

Met Safe Haven for You creëerde ik een veilige plek voor kinderen om samen met hen aan faalangst, ongezond perfectionisme en pestgedrag te werken. Maar ik ontdekte vooral ook dat er veel meer aan de hand was. Dat het grootser is. Dat bijvoorbeeld faalangst een copingstijl is voor iets anders. Dat ik wel kon helpen met de faalangst, maar als de onderliggende laag (of lagen) – waarvoor de faalangst een coping is – niet wordt aangepakt, de faalangst nooit helemaal zal verdwijnen.

Dit heeft mij enorm aan het denken gezet. Ik ging weer op onderzoek uit en kwam onder andere uit op de documentaire The Wisdom of Trauma. Waardoor ik ontdekte dat trauma niet hetgeen is wat je overkomt maar wat er in je gebeurt als gevolg van wat er met je gebeurt. Als ook de studie naar Adverse Childhood Experiences (ACE’s) en welke invloed die op latere leeftijd kunnen hebben. Dat je postcode – meer dan je genetische code – bepaald of je een veilig of gezond leven zal leiden. Dat hoe langer trauma onbehandeld blijft, de kans steeds groter wordt dat het je leven zal domineren door de symptomen die veroorzaakt worden door het trauma. Dat een trauma geïnformeerde samenleving de eerste stap is richting het doorbreken van trauma en het terugvorderen van onze authentieke zelf. Ofwel de verbinding met onszelf.

Door deze nieuwe kennis heb ik op mijn eigen ontdekkingsreis nieuwe inzichten gekregen. Ontstond er voor mij veel duidelijkheid over wat er bij mij speelde. Het verklaarde een hoop van wat ik als kind en al volwassene heb meegemaakt. Met deze inzichten kon ik weer verder met mijn reis om te ontdekken wie ik werkelijk ben.

Maar wat als we dit niet weten? Hoe kunnen we dan ooit de cirkel doorbreken? Hoe kunnen we reconnecten met onszelf? Want wat we niet mee hebben gekregen en dus niet weten, kunnen we ook niet doorgeven. Als onze generatie – en generaties daarvoor – het niet weten, dan konden zij én kunnen wij het ook niet doorgeven. Het kip en het ei verhaal.

Na maanden wikken en wegen, met mensen praten en vooral naar mijn lichaam te luisteren, besluit ik om met Safe Haven for You een andere richting op te gaan. Mijn kennis en ervaring wil ik delen met eenieder die het maar horen wilt. Ik geloof namelijk dat het mensen enorm kan helpen in hun ontdekkingsreis naar (meer) verbinding met zichzelf. Door een stukje mee te gaan op jouw ontdekkingsreis en jou een luisterend oor, een veilige plek, een klankbord te bieden. Je te inspireren en stof tot nadenken te geven door mijn kennis en ervaring met je te delen, vragen te stellen. Het visueel te maken door te tekenen en/of te schrijven. Door te wandelen, naast elkaar te zitten of te videobellen. Wat en hoe we het gaan doen, gaat geheel in afstemming van wat jij als veilig en fijn ervaart.

Bij mij krijg je geen stappenplan, een one-size-fits-all oplossing, een vastomlijnd traject, een quick fix of trucjes. Ik doe zelfs niet aan adviezen. Mijn ervaring is, wat voor de een werkt hoeft niet voor de ander te werken. Ik niet de persoon ben die weet wat jij nodig hebt of goed voor je is. De enige die dat kan ben jij zelf. Ik kan dus ook geen concreet resultaat benoemen als je een of meerdere sessies bij mij hebt gedaan. Het resultaat zal voor iedereen verschillend zijn. Iedereen zal er iets anders uithalen. Wat ik wel kan zeggen is dat je na iedere sessie met nieuwe inzichten naar huis gaat.

Over de auteur

Michelle

Ik ben Michelle van der Meer (1983) en ik heb in mijn leven te maken gehad met diverse mentale ontregelingen. Mijn hele leven heb ik verschillende therapieën gehad. Door zo aan mezelf te werken, heb ik de afgelopen 10 jaar me verdiept in wat mentale ontregeling precies inhoudt. Waarom we mentale ontregeling ervaren, hoe het zich uit en hoe we er mee om kunnen leren gaan. Door deze verdieping is bij mij de sterke overtuiging ontstaan dat het niet de bedoeling is om met mentale ontregeling te leren leven. Sterker nog, ik geloof dat het boodschappen van het lichaam zijn dat er iets niet goed is. En dat wij er (weer) naar leren luisteren.

Misschien vind je ook leuk...